
Γεννημένος το 1900 στο αναρχικό προπύργιο της Καρράρα, ο Τζίνο Λουτσέττι είχε διαμορφώσει μια πολύ ατομικιστική στάση, συγκριτικά με τους περισσότερους αναρχοκομμουνιστές συντρόφους του. Ήταν μια εξέχουσα αντιφασιστική φυσιογνωμία, τοπικά και σε όλη την ιταλική επικράτεια.
Πολλοί από εκείνους που τον ήξεραν τον θυμούνται διαρκώς να σκέπτεται, με ένα βιβλίο κάτω από τη μασχάλη, στον περίπατο του κατά μήκος της όχθης του ποταμού. Καταγόμενος από εργατική οικογένεια, ήταν ουσιαστικά αυτοδίδακτος και στη βάση αυτής της αυτομόρφωσης συμμετείχε στους αγώνες της δεκαετίας του 1920, αντιμετωπίζοντας τους φασίστες σε πολλές περιπτώσεις.
Σε μια αψιμαχία, σκληρότερη από το συνηθισμένο, στο δημοφιλές «Napoleon Cafι», πληγώθηκε στο λαιμό από σφαίρα, μετά από ανταλλαγή πυροβολισμών με φασίστα (κάποιον Perfetti), ο οποίος πυροβολήθηκε στο αυτί. Έπεσε στο έδαφος κοντά στο Montignoso (κωμόπολη κοντά στην Καρράρα), μη μπορώντας να βρει έναν γιατρό διατεθημένο να αφαιρέσει τη σφαίρα. Μετά από λίγες ημέρες κατορθώνει να μπει λαθραία σε πλοίο για τη Γαλλία, όπου τελικά βρίσκει γιατρό για το τραύμα του.Στη Γαλλία είναι που σχεδίασε την απόπειρα κατά της ζωής του Μουσολίνι, που έμελλε να τον κάνει διάσημο. Με κόπο μαζεύει χρήματα (μια ανύποπτη συμπατριώτισσά του, η Λίνα Σκουασόνι, η οποία ζούσε στην Ομπάνι, κοντά στη Μασσαλία, του δάνεισε χρήματα για το ταξίδι), και επιστέφει στην Ιταλία και τη Ρώμη, όπου και θα πραγματοποιήσει την απόπειρα κατά της ζωής του Ντούτσε στις 11 Σεπτεμβρίου του 1926.
Στήνει καρτέρι κοντά στην Porta Pia και περιμένει να περάσει ο Ντούτσε. Όταν η περίφημη Lancia που μεταφέρει τον Μπενίτο Μουσολίνι πλησιάζει, ο Λουτσέττι εκσφενδονίζει μια βόμβα τύπου SIDE που σπάει το παρμπρίζ. Η βόμβα δεν εκρήγνυται εκείνη τη στιγμή, αλλά αναπηδάει στο αμάξωμα του οχήματος που τρέχει. Εκρήγνυται λίγο μετά, μερικά μέτρα μακριά στο πεζοδρόμιο.
Μέσα στη σύγχυση, ο Λουτσέττι κατορθώνει να ανοίξει την πόρτα στο Νο 13 της Via Nomentana. Σύντομα, όμως, οι σωματοφύλακες του Ντούτσε τον προφθάνουν και τον συλλαμβάνουν, κλωτσώντας και χτυπώντας τον. Στην κατοχή του βρίσκουν άλλη μια ίδια βόμβα, ένα περίστροφο με έξι σφαίρες ντουμ ντουμ, εμποτισμένες σε υδροχλωρικό οξύ, καθώς και ένα στιλέτο.
Στο αρχηγείο της αστυνομίας, κάτω από βίαιη ανάκριση, ο ίδιος λέει ότι ονομάζεται Ermete Giovanni, από το Castelnuovo Garfagnana. Αυτή η ψεύτικη ιστορία οδήγησε το καθεστώς σε ένα κλωθογύρισμα, με τις έρευνες να επικεντρώνονται αποκλειστικά στην αποκάλυψη των ηγετών της συνωμοσίας, της οποίας ο Λουτσέττι φέρεται να είναι μέρος, στη Garfagnana και πουθενά αλλού! Η αστυνομία στήνει μπλόκα και δεκάδες άνθρωποι συλλαμβάνονται: όταν ο Λουτσέττι επί τέλους δίνει τα αληθινά του στοιχεία όλη η έρευνα φαίνεται φαιδρή.
Στο τέλος της δίκης του το 1927, καταδικάζεται σε φυλάκιση 30 ετών. Δύο άλλοι, που φέρονται ως συνεργοί του, ο Leandro Sorio και ο συμπατριώτης του Stefano Vatteroni καταδικάζονται σε 20 έτη και 19 έτη και 9 μήνες αντίστοιχα.
Ο Λουτσέττι μεταφέρεται στη φυλακή Santo Stefano (από το ομώνυμο νησάκι, βορειοδυτικά της Νάπολης), όπου περνά σχεδόν 17 χρόνια πριν να μεταφερθεί στο νησί Ischia (απέναντι από την Νάπολη), σύμφωνα με μια έκδοχή, όπου πεθαίνει στις 15 Σεπτεμβρίου 1943, μετά από αεροπορική επιδρομή των ΗΠΑ.
Άλλοι ισχυρίζονται (και ανάμεσά τους ήταν ο Mauro...

Απόσπασμα κύριας είδησης στην εφημερίδα «Izvestia» του Elisavetgrad, στις 12 Γενάρη 1921:
«Δίκη του Μαχνό. Σήμερα στις 5μμ. στο Χειμερινό Θέατρο, θα πραγματοποιηθεί το δεύτερο μέρος της δίκης του Μπάτκο Μαχνό. Οι ομιλητές για τη δίωξη θα είναι οι σύντροφοι Nikolenko και Begichev. Μιλώντας για την υπεράσπιση θα είναι ο σύντροφος Lenau. Τα εισιτήρια διατίθενται στα συνδικάτα και στις μονάδες του Ερυθρού Στρατού.»
Σχόλιο: Στους Μπολσεβίκους άρεσε να οργανώνουν δίκες για τον Μαχνό, παρ’ ότι ο κατηγορούμενος ήταν «απών». Αυτές οι δίκες ήταν θεατρικές παραστάσεις, με τον Μαχνό και άλλους ρόλους να ενσαρκώνονται από ηθοποιούς. Σε αυτήν την περίπτωση καταδικάστηκε σε...

Στις 23 Φλενάρη 1851, γεννήθηκε στη Βαρκελώνη, ο Antoni Pellicer, συνδικαλιστής αγωνιστής, ένθερμος αναρχικός και υποστηρικτής των πρώτων συνδικαλιστικών οργανώσεων της Καταλωνίας και της Αργεντινής.
Σε πολύ μικρή ηλικία ειδικεύτηκε στο επάγγελμα του τυπογράφου. Εντάχθηκε στην Ισπανική Περιφερειακή Ομοσπονδία του ΑΙΤ (Διεθνής Ένωση Εργαζομένων) στα πρώτα του χρόνια. Εκλέχθηκε γενικός γραμματέας της Ένωσης Τυπογράφων Βαρκελώνης το 1869. Συμμετείχε στην ίδρυση της Τυπογραφικής Εταιρείας και το σχηματισμό της Ομοσπονδίας Εργαζομένων της Ισπανικής Περιφέρειας (FTRE). Συμμετείχε επίσης στην ίδρυση της Ένωσης Εργαζομένων Τυπογραφίας.
Το 1891 εγκαταστάθηκε στο Μπουένος Άιρες, όπου δέκα χρόνια αργότερα συμμετείχε στην ίδρυση του πρώτου τοπικού συνδικαιστικού κέντρου, της...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

