
Το παρόν κείμενο του Miguel G. είναι δημοσιευμένο στην αγγλική γλώσσα στον ιστότοπο Kate Sharpley Library, από όπου έγινε και η μετάφρασή του. Στις παρακάτω γραμμές παρατηρούμε την κατάσταση που είχε διαμορφωθεί στην Ισπανία εξαιτίας της επιδημίας της γρίπης του 1918 και τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε το ζήτημα το αναρχικό κίνημα, μέσα από τις σελίδες της SolidaridadObrera, της εφημερίδας της αναρχοσυνδικαλιστικής ομοσπονδίας CNT. Η φτώχεια, τα εξαντλητικά ωράρια και οι άθλιες συνθήκες εργασίας, η εκμετάλλευση της εργατικής δύναμης από το κεφάλαιο και ο αναλφαβητισμός ήταν τα κύρια ζητήματα που απασχολούσαν τον ριζοσπαστικό τύπο και τους εργατικούς αγώνες εκείνη την εποχή. Παρόλ' αυτά, δεν έλειπαν και οι αναφορές στο ζήτημα της πανδημίας, ακόμα και αν αυτό συνέβαινε πολλές φορές με τρόπο συμπληρωματικό προς τα υπόλοιπα ζητήματα. Όπως, λοιπόν, γίνεται φανερό στο κείμενο, βασικοί άξονες που έθεταν οι αναρχικοί ήταν : α) η εγκληματική αδιαφορία που επιδείκνυε το κράτος για την προστασία του κοινωνικού συνόλου, β) οι άθλιες συνθήκες εργασίας και διαβίωσης της εργατικής τάξης και η επίπτωση που αυτό είχε στην επέλαση του ιού και γ) η ανάγκη για οργάνωση των από τα κάτω προκειμένου να αντιμετωπίσουν την πανδημία. Το τελευταίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό και βρισκόταν πολύ ψηλά στην ατζέντα, αν κρίνουμε από το πλήθος των εργατικών διεκδικήσεων που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της επιδημίας. Τέλος, είναι σημαντικό να κρατήσουμε το ότι η ανάλυση και συνειδητοποίηση όλων αυτών των παραγόντων μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για την οργάνωση των από τα κάτω και την πυροδότηση νέων κοινωνικών και ταξικών αγώνων.
Η περιβόητη επιδημία γρίπης του 1918 – γνωστή ως η "Ισπανική" γρίπη –αναφέρεται ότι εντοπίστηκε για πρώτη φορά ανάμεσα στα αμερικανικά στρατεύματα που βρίσκονταν στα χαρακώματα του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου. Δεδομένης της τεράστιας κινητικότητας των στρατευμάτων εκείνη την εποχή, η ασθένεια ήταν ελεύθερη να εξαπλωθεί σε νέα αστικά κέντρα με αποτέλεσμα να κοστίσει τη ζωή 50 εκατομμυρίων ανθρώπων παγκοσμίως. Εξαπλώθηκε σαν το υγρό πυρ και αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της καταστρεπτικής δυναμικής που μπορεί να έχει μια πανδημία.
Στο βασίλειο της Ισπανίας, η ασθένεια εμφανίστηκε μεταξύ του Απρίλη και του Μάη του 1918. Γνωρίζουμε ότι, καθώς δεν υπήρχε λογοκρισία στον τύπο της χώρας, ο ισπανικός τύπος ανέφερε την επιδημία λίγες μόλις μέρες μετά την άφιξή της στην Ισπανία. Αυτό εξηγεί το γιατί αρχικά πιστεύαμε ότι ο ιός έχει έρθει από την Ισπανία και έχει εξαπλωθεί στην υπόλοιπη Ευρώπη, ενώ στην πραγματικότητα συνέβη το αντίθετο. Προκειμένου να δώσουμε μια συνολική εικόνα για την πορεία της αρρώστιας, να πούμε αρχικά πως υπήρξε ένα δεύτερο κύμα κρουσμάτων τον Σεπτέμβρη και τον Οκτώβρη του 1918, περίοδο κατά την οποία η θνησιμότητα έφτασε στο μέγιστο. Μετά από αυτό, υπήρξε τρίτο κύμα τον Φεβρουάριο του 1919, η οποία κράτησε επιπλέον δυο μήνες. Τελικά, το 1920, υπήρξε ένα ακόμα κύμα της επιδημίας. Συνολικά, περίπου 150.000 άνθρωποι πέθαναν στην Ισπανία(2), με αποτέλεσμα το 1918 να είναι η μόνη χρονιά (πριν τον εμφύλιο πόλεμο) που υπήρξε μείωση στον συνολικό αριθμό του πληθυσμού.
Είναι γεγονός ότι η επιδημία έπληξε μια Ισπανία...

Φόρος τιμής στον σπουδαίο Ουρουγουανό αναρχικό που απεβίωσε πρόσφατα, από τον Γάλλο σύντροφο Bast (μέλος της Union Communist Libertaire Lyon- Ελευθεριακής Κομμουνιστικής Ένωσης Λυών).
Αν και ελάχιστα γνωστός σε αυτή τη μεριά του Ατλαντικού, ο Juan Carlos Mechoso ήταν μια από τις σημαντικότερες μορφές του οργανωμένου λατινοαμερικάνικου αναρχισμού.
Ιδρυτής της Ουρουγουανικής Αναρχικής Ομοσπονδίας, συνδικαλιστικός εκπρόσωπος, αρχιτέκτονας του παράνομου αγώνα ενάντια στη δικτατορία, φυλακισμένος και βασανισμένος. Μαχόμενος, μέχρι τις τελευταίες του μέρες, για τους κοινωνικούς και λαϊκούς αγώνες. Θα θέλαμε να του αποδώσουμε τον απαραίτητο φόρο τιμής.
Ο Juan Carlos Mechoso, ο γέρος (el viejo), όπως τον αποκαλούσαν χαϊδευτικά οι...

Προοίμιο
Όποιος/α διαβάζει συστηματικά τα κείμενα μου σχετικά με τον Αναρχισμό θα παρατηρήσει ότι συχνά αναφέρομαι στον Ιστορικά Μείζονα Αναρχισμό (ΙΜΑ), για να τον διαχωρίσω από άλλες ενδιαφέρουσες μεν αλλά Ελάσσονες τάσεις του δε. Στον Ιστορικό Μείζονα Αναρχισμό θεωρώ ότι ανήκει ο Αναρχομμουνισμός, και ο Αναρχοσυνδικαλισμός, αλλά όχι ο Αναρχοατομικισμός.
Ο Αμερικανικός Αναρχοατομικισμός της περιόδου μέχρι τα μέσα του 1890 είναι πασιφιστικός, ηθικός και φιλοσοφικός αλλά «σαλονάτος», εξέφραζε δε τις τοπικές ιδιαιτερότητες του αναπτυσσόμενου κόσμου της άγριας δύσης που έφθινε αλλά όχι του νέου βιομηχανικού ονείρου στο οποίο μεταστοιχειώνονταν οι ΗΠΑ.
Μια αρχική προσπάθεια εξήγησης και ανάλυσης του Αμερικανικού Αναρχισμού...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

