
Αργύρης Αργυριάδης
Μερικές σημειώσεις εξ αφορμής της ταινίας για τον αναρχικό αντιφασίστα αντάρτη «Κίκο Σαμπατέ» που προβάλλεται αυτές τις μέρες (Ιανουάριος 2023) στην Ισπανία.
Ο αναρχικός Francesc Sabaté Llopart, γνωστότερος ως “El Quico”, συμμετείχε στον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο, στην αντιναζιστική αντίσταση στη Γαλλία αλλά και στον ένοπλο αγώνα κατά του Φράνκο. Ο Sabaté αποτέλεσε τον κατ’ εξοχήν δημόσιο κίνδυνο για το καθεστώς του Φράνκο πραγματοποιώντας αρκετές δολοφονίες φασιστών και ένοπλες ληστείες για τη χρηματοδότηση της αντίστασης.
Μαζί με άλλους αναρχικούς αντάρτες όπως ο Ramon Vila Capdevila -γνωστός και ως “Caraquemada” (“Καμένο πρόσωπο”)-, ο Jose Lluis Facerias -γνωστός και ως “Face”- ή ο Francisco Denis Diez -γνωστός και ως “Catala”-, πολέμησε μέχρι το τέλος πριν σκοτωθεί σε μάχη στην Sant Celoni της Καταλονίας. Αν και μπορεί να πέθανε η μνήμη του συνεχίζει να παραμένει και να εμπνέει.
Σε μια ζωή πραγματικά κινηματογραφική, έζησε το όνειρο, την προδοσία και την ήττα αλλά ποτέ δεν παραδόθηκε, πιστός πάντα στην Ιδέα της Αναρχίας. Ο Σαμπατέ λίγο μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, επιστρέφει στη Βαρκελώνη δημιουργώντας επαφές και χτίζοντας την αντίσταση κατά του Φράνκο. Προκειμένου να χρηματοδοτήσει τα όπλα, τα οχήματα, τον εκτυπωτικό εξοπλισμό και τις επιχειρησιακές βάσεις που θα χρειάζονταν οι αντιστασιακές ομάδες πραγματοποίησε μια σειρά ληστειών αρχικά σε πλούσιους υποστηρικτές του Φράνκο. Σε μια από αυτές ο Σαμπατέ άφησε ένα σημείωμα που έγραφε:
«Δεν είμαστε ληστές, είμαστε μαχητές της ελευθεριακής αντίστασης. Αυτά που μόλις πήραμε θα βοηθήσουν σε μικρό βαθμό να ταΐσουμε τα ορφανά και πεινασμένα παιδιά των αντιφασιστών που εσείς και οι όμοιοί σας πυροβολήσατε. Είμαστε άνθρωποι που ποτέ δεν παρακαλούσαμε και ποτέ δεν θα παρακαλέσουμε γι’ αυτό που μας ανήκει. Όσο έχουμε τη δύναμη να το κάνουμε, θα αγωνιζόμαστε για την ελευθερία της ισπανικής εργατικής τάξης. Όσο για σένα, Garriga, αν και είσαι δολοφόνος και κλέφτης, σου τη χαρίσαμε, επειδή εμείς ως ελευθεριακοί εκτιμούμε την αξία της ανθρώπινης ζωής, κάτι που ποτέ δεν κατάλαβες ούτε πρόκειται να καταλάβεις.»
Τον φεβρουάριο του 1949, μαζί με μια άλλη ένοπλη ομάδα αντίστασης την “Los Maños”, συνεργάζονται για να δολοφονήσουν τον Eduardo Quintela, αστυνομικό διευθυντή της Βαρκελώνης. Οι ομάδες, κάνοντας την έρευνά τους, παρατήρησαν ότι ο Quintela ακολουθούσε πάντα την ίδια διαδρομή από το σπίτι του προς το αρχηγείο της αστυνομίας με το γκρι χρώματος αυτοκίνητό του, το οποίο έφερε τα επίσημα διακριτικά του. Οι ομάδες εκπόνησαν προσεκτικά το σχέδιό τους που θα λάμβανε χώρα το μεσημέρι στις 2 Μαρτίου 1949.
Στη 1.55 το γκρίζο αυτοκίνητο, πλησίαζε την ενέδρα που είχε περίτεχνα στηθεί. Ο El Quico έβγαλε το πολυβόλο του και βγήκε στη μέση του δρόμου, ισορρόπησε με τα πόδια ορθάνοιχτα και άνοιξε πυρ κατά του αυτοκινήτου που πλησίαζε. Γεμάτο από τις σφαίρες του πολυβόλου του, το αυτοκίνητο σταμάτησε και δύο άνδρες πήδηξαν έξω σε μια μάταιη προσπάθεια να ξεφύγουν. Ο Sabaté, με το όπλο στο γοφό, έτρεξε στο αυτοκίνητο για να ελέγξει την ταυτότητα των θυμάτων. Ο Quintela δεν ήταν εκεί!
Αντ’ αυτού, το αυτοκίνητο περιείχε δύο ηγέτες των Φαλαγγιστών: Manuel Pinol Ballester και Jose Tella Bavoy. Ο πρώτος, μαζί με...

Στις 22 Γενάρη 1913, γεννήθηκε στη Zangoza της Navarra στην Ισπανία, ο Vicente Moriones Belzunegui. Υπήρξε μέλος της ομάδας του αναρχικού Francisco Ponzán Vidal που οργάνωνε εκείνους που καταζητούνταν από τη φρανκιστική αστυνομία ή είχαν δραπετεύσει από στρατόπεδασυγκέντρωσης.
Από το 1933, ο Vicente πέρασε περισσότερα από 28 χρόνια σε φυλακές και στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Πέθανε στις 22 Μαρτίου 1970 στο Νοσοκομείο Basurto του Μπιλμπάο.
...
Στις 20 του περασμένου Νοέμβρη (2022) συμπληρώθηκαν 45 χρόνια από τον θάνατο του αναρχικού Luis Mercier Vega.
Όταν ρψτήθηκε πότε έγινε αναρχικός, απάντησε: “Σε ηλικία 16 ετών, την εποχή των μεγάλων ηττών του ευρωπαϊκού κινήματος -Γερμανία, Βουλγαρία, Ιταλία, Ισπανία- την εποχή ελευθεριακών αγωνιστών που έδωσαν μάχες σε άθλιες συνθήκες, συχνά τραγικές, και με διεθνιστικό πνεύμα. Γυναίκες και άνδρες όπως η Giovanna Berneri, ο Pio Turroni, ο Mario Mantovani, ο Nicolas Lazarevicth, η Ida Mett, ο Ernestan, ο Jean de Boe, ο Francisco Ascaso, ο Buenaventura Durruti, αλλά και όποιος άλλος ανήκε στον συμπαγή ιστό του μαχητικού αναρχισμού: Ιταλοί εργάτες...
Στο κτήριο της Ελληνικής κοινότητας της Μελβούρνης στις 18/07/2019
Με τον Ελευθεριακό στο Αυτοδιαχειριζόμενο Στέκι Πέρασμα, 22/01/2018

