
Miguel Brea*
Προλογικό Σημείωμα*: Αναμφίβολα η λέξη αναρχία αποτελεί όχι μόνο κόκκινο πανί, αλλά και την πιο παρεξηγημένη πολιτική θεώρηση. Μέσα στα χρόνια που ακολούθησαν από την εμφάνιση του Αντιεξουσιαστικού Σοσιαλιστικού ρεύματος από την Α’ Διεθνή και μετά, αρκετοί απέκρυπταν ότι είναι αναρχικοί ή ότι υποστηρίζουν τον αναρχισμό. Σε αυτό το κείμενο ο Ισπανός αναρχικός Miguel Brea αναπτύσει με σθένος γιατί δεν πρέπει να αποκρύπτουμε την ταυτότητά μας, υπερασπιζόμαστε ότι είμαστε αναρχικοί για στρατηγικούς λόγους και όχι για λόγους που βασίζονται στην ταυτότητα καταλήγοντας ότι η αοριστία δεν αποτελεί δόκιμη τακτική ανάπτυξης. Το κείμενο αυτό δημοσιεύθηκε στο ηλεκτρονικό περιοδικό Regeneración Libertaria, το 2024.
Συζητώντας με μερικούς συντρόφους από το ελευθεριακό κίνημα και μοιράζοντας τις ιδέες και τις πρακτικές που καθοδηγούν τον ακτιβισμό μας, έχει προκύψει επανειλημμένα το ερώτημα εάν είναι απαραίτητο να ορίζουμε τους εαυτούς μας ως αναρχικούς, παρόλο που όλοι είμαστε και κατανοούμε τους εαυτούς μας ως τέτοιους. Είναι σημαντικό να ξεκινήσουμε από την υπόθεση ότι ο αναρχισμός είναι ένα πολύ ευρύ κίνημα που περιλαμβάνει διαφορετικά ρεύματα, αν και ορισμένοι λόγοι και ενδιαφερόμενες κριτικές προσπαθούν να τον απεικονίσουν ως ένα ενιαίο αδιαφοροποίητο τέρας. Αυτά τα ρεύματα εντός του αναρχικού φάσματος προέρχονται από συγκεκριμένες και διακριτές θεωρητικές υποθέσεις, αναλύσεις και στρατηγικές προτάσεις, τοποθετώντας τους αναρχικούς από καθεμία από αυτές τις «γραμμές» σε ξεχωριστές θέσεις. Παρόλο που υπάρχει ευρεία συμφωνία για τις αρχές και τις αξίες, καθώς και για τους χειραφετητικούς στόχους, οι ερμηνείες και οι δεσμεύσεις κάθε ρεύματος σημαίνουν ότι δεν μπορούμε να μιλήσουμε για έναν ενιαίο αναρχισμό.
Το ερώτημα του κατά πόσον είναι απαραίτητο ή αντιπαραγωγικό για μια συλλογικότητα να αυτοπροσδιορίζεται ανοιχτά ως αναρχική πρέπει να αντιμετωπιστεί με βάση μια στρατηγική ανάλυση, όχι μια ανάλυση που βασίζεται στην ταυτότητα. Με άλλα λόγια, η λήψη θέσης και η ένταξη σε ένα συγκεκριμένο τρέχον κοινό είναι ένα τακτικό ζήτημα που ανταποκρίνεται σε συγκεκριμένες αναλύσεις και στόχους στο πλαίσιο μιας ευρύτερης στρατηγικής. Επιτρέψτε μου να εξηγήσω: ένα πολύ μεγάλο μέρος των αναρχικών πιστεύει ότι η ελευθεριακή μαχητική δραστηριότητα θα πρέπει να λαμβάνει χώρα σε μαζικούς χώρους, όσο το δυνατόν ευρύτερους, για να υποστηρίξει διαδικασίες αυτοοργάνωσης και ευαισθητοποίησης. Μέχρι στιγμής, αυτό ευθυγραμμίζεται με τον κοινωνικό και οργανωτικό αναρχισμό, ειδικά από πλατφορμιστικές ή εσπεριφιστικές οργανώσεις, οι οποίες υποστηρίζουν αυτήν την άποψη. Η διαφορά προκύπτει επειδή ορισμένοι από εμάς πιστεύουμε ότι μια τέτοια δραστηριότητα είναι πολύ πιο αποτελεσματική όταν διεξάγεται οργανωμένα με εκείνους με τους οποίους μοιραζόμαστε υψηλό βαθμό στρατηγικής και ιδεολογικής συμφωνίας. Ονομάζουμε αυτόν τον τρόπο οργάνωσης διπλή μαχητικότητα και υποστηρίζουμε ότι δεν συνεπάγεται καμία ιδεολογική αντίφαση, εφόσον λειτουργεί υπέρ της οικοδόμησης κοινωνικής δύναμης, της ευαισθητοποίησης, της αυτοοργάνωσης και υπό σαφείς ηθικούς κώδικες.
Όπως μπορούμε να δούμε, καταλαβαίνουμε ότι το να καταστήσουμε σαφή τον πολιτικό μας προσανατολισμό στα περιβάλλοντα όπου συμμετέχουμε ενεργά αποτελεί επίσης μια ελευθεριακή και αντιεξουσιαστική εγγύηση. Αυτό που επιτυγχάνουμε μη κρύβοντας ότι είμαστε αναρχικοί, ότι ανήκουμε σε ένα συγκεκριμένο ρεύμα και οργάνωση, ότι διεξάγουμε συγκεκριμένες και δημόσιες συγκυριακές αναλύσεις και ότι προτείνουμε μια καθορισμένη (επίσης δημόσια) στρατηγική γραμμή, είναι να καταστήσουμε τους στόχους μας σαφείς σε αντίθεση με εκείνες τις κρυφές πρωτοπορίες που λειτουργούν στις σκιές και τους διαδρόμους και είναι ικανές να υπονομεύσουν χώρους που δεν ελέγχουν. Αν και υποστηρίζουμε τη διπλή στρατηγική που διατύπωσε ο Μπακούνιν, αποστασιοποιούμαστε ριζικά από την πρότασή του να το κάνουμε αυτό κρυφά.
Παράλληλα με αυτά τα δύο οφέλη της σαφούς μαχητικότητας ως αναρχικοί -σαφήνεια και δύναμη- βρίσκουμε άλλους στόχους που μπορούμε να αντιμετωπίσουμε με μια σαφείς πρακτικές: την αντιμετώπιση της ιδέας ότι υπάρχει μόνο ένας αναρχισμός και την αντιμετώπιση μιας αρνητικής εικόνας που μερικές φορές συνδέεται με τους αναρχικούς (κατά καιρούς λόγω των απεικονίσεων που γίνονται από άλλα σοσιαλιστικά ρεύματα και, σε άλλες περιπτώσεις, λόγω των δικών μας πρακτικών).
Γιατί ορισμένοι ελευθεριακοί σύντροφοι δεν θέλουν να αυτοπροσδιοριστούν ως αναρχικοί;
Δεν είναι ότι δεν θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται ως τέτοιοι. Μάλιστα, αν τους ρωτήσετε, δεν έχουν κανένα πρόβλημα να το παραδεχτούν και αισθάνονται περήφανοι γι' αυτό. Αυτό που θεωρούν είναι ότι από τακτικής άποψης δεν προσθέτει αξία. Στην πραγματικότητα, μπορεί ακόμη και να είναι μειονέκτημα. Όπως είπαμε, προσπαθούν να αποστασιοποιηθούν από τις προκαταλήψεις που έχουν δημιουργηθεί γύρω από τη φιγούρα του αναρχικού, οι οποίες έχουν κατασκευαστεί από πολιτικούς αντιπάλους και, γιατί να μην το πούμε, σε ορισμένες περιπτώσεις, από ορισμένους αγωνιστές που αυτοπροσδιορίζονται ως «ελευθεριακοί», αλλά των οποίων η συμπεριφορά άφηνε πολλά να αμφισβητηθούν.
Εδώ υπάρχει μια σαφής τακτική διαφορά: καθώς πιστεύουμε ότι ο αναρχισμός είναι μια ιδεολογία που μπορεί να συμβάλει στον αγώνα των εργατών για χειραφέτηση και την υπέρβαση του καπιταλισμού, πιστεύουμε ότι η συμπεριφορά σύμφωνα με αυτούς τους στόχους είναι ένας τρόπος για να καταπολεμήσουμε αυτή την αρνητική εικόνα που μας προηγείται, είτε κατασκευασμένη είτε αξιακή.
Δεύτερον, και ίσως πιο σημαντικό, δεν συμμεριζόμαστε την υπόθεση ότι η πιο αποτελεσματική και συνεκτική τακτική με τις αναρχικές αρχές και τους στόχους είναι να αποκρύπτουμε τον εαυτό μας ανάμεσα στους εργάτες, τον λαό ή τα κοινωνικά κινήματα. Αυτή η θέση σχετίζεται στενά με τον τρόπο που ορίζουμε το επαναστατικό υποκείμενο (τον λαό, το προλεταριάτο, τους πολίτες...) και τι σημαίνει να είσαι πρωτοπόρος. Για να το αναλύσουμε εν συντομία: οι ελευθεριακοί που πιστεύουν ότι το χειραφετητικό υποκείμενο είναι ένα διαταξικό υποκείμενο τείνουν να υιοθετούν λιγότερο «παραδοσιακούς» ή σαφείς αυτοπροσδιορισμούς, σε αντίθεση με εκείνους που πιστεύουν ότι ο αγώνας εξαρτάται από τη δημιουργία ταξικής συνείδησης. Ταυτόχρονα, όσοι πιστεύουν ότι η οργάνωση για παρέμβαση σε μαζικά κινήματα συνεπάγεται απαραίτητα επιθετικότητα κατά των αρχών της ισότητας και της ελευθερίας που υπερασπίζεται η Ιδέα, θα συμμετάσχουν ατομικά, ως επηρεαζόμενα άτομα, γείτονες και εργαζόμενοι. Από την οπτική μας γωνία, η προσπάθεια να προικίσουμε τα μαζικά κινήματα με την πιο ανεπτυγμένη ταξική συνείδηση συνεπάγεται την άρνηση μας με εμπλοκή σε αυταρχικές πρακτικές, καθώς και ότι η παρέμβαση με πολιτικά ψευδώνυμα εγγυάται ότι η πρακτική αυτή στερείται κατευθυντήριων προθέσεων.
Έχει επίσης να κάνει με το αν πιστεύουμε ότι η επανάσταση είναι εφικτή ή όχι, και ποιος είναι ο δρόμος για να την φτάσουμε υπό τις καλύτερες δυνατές συνθήκες για να κερδίσουμε. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα που θα εξετάσουμε αργότερα, αν και πρέπει να πούμε ότι πιστεύουμε ότι η επανάσταση είναι εφικτή και είναι ο μόνος δρόμος για πραγματικό μετασχηματισμό.
Αναρχικοί για στρατηγικούς λόγους, όχι για λόγους ταυτότητας
Συνεπώς η ταυτότητά μας ως αναρχικοί ανταποκρίνεται στην ευθυγράμμισή μας με μια σοσιαλιστική παράδοση που εκφράζει μια σειρά από κοινωνικές και πολιτικές αξίες και στόχους, και η οποία αποτελείται από ρεύματα με σημαντικές στρατηγικές διαφορές. Είμαστε αναρχικοί επειδή πιστεύουμε ότι οι αξίες που θα πρέπει να διέπουν κάθε κοινωνική πραγματικότητα είναι αυτές της ισότητας στην ελευθερία και αντίστροφα. Ταυτόχρονα, προβάλλουμε την πρακτική μας προς την επίτευξη ενός συστήματος που επιτρέπει σε αυτές τις αξίες να διέπουν όλες τις κοινωνικές σχέσεις. Αυτό που μας διαφοροποιεί μέσα στον σοσιαλισμό είναι αυτό που πιστεύουμε ότι είναι το μονοπάτι που μπορεί να μας οδηγήσει από εκεί που βρισκόμαστε εκεί που θέλουμε να πάμε χωρίς να προδώσουμε τις αρχές μας στην πορεία. Στην πραγματικότητα, πιστεύουμε ότι ορισμένα μονοπάτια αναπόφευκτα μας απομακρύνουν από τον επιθυμητό προορισμό.
Ενώ υπάρχουν ρεύματα εντός του σοσιαλισμού που θεωρούν την κατασκευή ριζικά ιεραρχικών οργανώσεων ως το πιο ισχυρό εργαλείο πολιτικής παρέμβασης, άλλες τάσεις προειδοποιούν ότι αυτές οι οργανώσεις όχι μόνο δεν σέβονται τις αρχές της ισότητας και της ελευθερίας, αλλά είναι επίσης ανίκανες να παράγουν κοινωνίες ισότητας και τείνουν να αναπαράγουν ταξικά συστήματα. Ενώ ορισμένοι σύντροφοι πιστεύουν ότι οι προσωρινές και χαλαρά δομημένες ενώσεις έχουν αρκετή ικανότητα για κοινωνικό αντίκτυπο, διασφαλίζοντας παράλληλα τη συνοχή μεταξύ αρχών και πρακτικών, άλλοι επισημαίνουν ότι πολλά από τα ζητήματα που προσπαθούν να λύσουν με αυτές τις λιγότερο σαφείς μορφές οργάνωσης δεν έχουν στην πραγματικότητα επιλυθεί. Οι ηγεσίες, οι σχέσεις κυριαρχίας, οι ιεραρχίες και ο αυταρχισμός επιμένουν - μόνο που τώρα είναι αόρατα και κρυμμένα.
Σκοπός αυτού του κειμένου δεν είναι να επιλύσει ποια οργανωτική στρατηγική έχει το μεγαλύτερο πολιτικό δυναμικό και συνοχή. Αυτό που σκοπεύουμε να επισημάνουμε είναι ότι μια πολιτική ταύτιση είναι η ρητή προσήλωση σε μία από αυτές τις στρατηγικές και όχι μια ταύτιση που βασίζεται σε περισσότερο ή λιγότερο εντυπωσιακά επίθετα ή συναισθηματικούς δεσμούς με συγκεκριμένες ιστορικές διαδικασίες. Όταν οι οργανώσεις μας μιλούν για κοινωνικό και οργανωτικό αναρχισμό, λαϊκή εξουσία και εσπεσιφισμό ή πλατφορμισμό, κάνουμε μια περιγραφική άσκηση των πολιτικών μας θέσεων.
Σημείωση: χωρίς πολιτικές περιγραφές, χωρίς στρατηγικές συσχετίσεις, χωρίς σαφείς κατηγορίες, δεν μπορεί να οικοδομηθεί μια βαθιά και ειλικρινής κριτική—κάτι που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την οικοδόμηση συμμαχιών, συντονισμού και ευρέων χώρων.
Η αοριστία ως τακτική ανάπτυξης
Ο ορισμός, επομένως, ενέχει κινδύνους, όπως κάθε τακτική απόφαση. Το να ορίσετε με σαφήνεια τον εαυτό σας και να υιοθετήσετε μια συγκεκριμένη στρατηγική θα σημαίνει ότι άλλοι πολιτικοί παράγοντες θα σας εντοπίσουν. Αυτή η οριοθέτηση των προτάσεών σας θα συγκρουστεί με άλλες στρατηγικές προσεγγίσεις και, ας μην το αρνηθούμε, και με εκείνους που αυτοπροσδιορίζονται πολιτικά από θέσεις που βασίζονται αποκλειστικά στην ταυτότητα.
Για να είμαστε σαφείς: το να ορίζεις τον εαυτό σου πολιτικά και στρατηγικά δημιουργεί ένα όριο, ένα τείχος. Περιλαμβάνει εκείνους με τους οποίους μοιράζεσαι ιδέες και αποκλείει εκείνους που, λίγο πολύ συνειδητά, επιλέγουν άλλες θέσεις. Όπως έχουμε υποστηρίξει, το ζήτημα δεν είναι μόνο ότι υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους δεν μοιράζεσαι ανάλυση, έναν οδικό χάρτη ή στόχους. Είναι ότι ένα σημαντικό μέρος ακτιβιστών ή αγωνιστών προσκολλάται συναισθηματικά σε πολιτικές ετικέτες - δηλαδή, με τρόπο που βασίζεται στην ταυτότητά τους.
Έτσι, όταν λέμε ότι η οργάνωσή μας είναι αναρχική μέσα στο κοινωνικό και οργανωτικό ρεύμα και ότι υιοθετούμε μια τακτική διπλής παρέμβασης και μια στρατηγική Λαϊκής Εξουσίας, όλοι όσοι δεν συμμερίζονται τις συγκυριακές μας αναλύσεις, που δεν συμφωνούν με τις στρατηγικές μας γραμμές, που πιστεύουν ότι το πολιτικό θέμα που έχουμε επιλέξει είναι λανθασμένο ή που δεν συμμερίζονται τις αξίες και τους στόχους μας, απλώς δεν θα ενταχθούν στην οργάνωσή μας.
Ταυτόχρονα, όλοι όσοι, χωρίς να γνωρίζουν τις στρατηγικές μας αρχές, πιστεύουν ότι η πρότασή μας είναι ασύμβατη με τις αξίες που υπερασπιζόμαστε και τους στόχους που διατυπώνουμε —ανεξάρτητα από το αν είναι σωστοί, αν έχουν αποδεχτεί ψεύδη ή διαστρεβλώσεις, αν έχουν καταπιεί έναν αχυράνθρωπο ή αν έχουν καταβάλει την παραμικρή προσπάθεια να επαληθεύσουν τις ιδέες τους— απλώς θα μας απορρίψουν.
Όταν λέμε ότι ο αυτοπροσδιορισμός δημιουργεί όρια στην ανάπτυξη ενός οργανισμού, λέμε επίσης ότι ορισμένες οργανώσεις αποφεύγουν να αυτοπροσδιορίζονται ή επιλέγουν να διατηρούν υψηλό βαθμό αοριστίας και ασάφειας, επειδή ο πρωταρχικός τους στόχος είναι να αναπτυχθούν όσο το δυνατόν περισσότερο. Δεν μπορούμε να υιοθετήσουμε αυτήν την τακτική ανάπτυξης επειδή επιδιώκουμε βαθιά ιδεολογική και στρατηγική ενότητα. Θέλουμε όσοι επιθυμούν να συμμετάσχουν δίπλα μας να το κάνουν επειδή πιστεύουν και κατανοούν τι σκεφτόμαστε και προβάλλουμε.
Αυτό το πρόβλημα συνδέεται στενά με τον αναρχισμό, αν και σαφώς δεν επηρεάζει μόνο το ελευθεριακό κίνημα. Είναι ίσως ο μεγαλύτερος περιορισμός που βρίσκουμε σε οργανώσεις που στοιχηματίζουν σε στρατηγικές Σύνθεσης. Τι είναι αυτό; Σε γενικές γραμμές, η ιδέα ότι πρέπει να χτίσουμε ευρείς χώρους, ενσωματωμένους από διαφορετικές πολιτικές ευαισθησίες ή διαφορετικές αντιλήψεις για τον αναρχισμό, επειδή αυτό που μας ενώνει είναι κάτι περισσότερο από αυτό που μας χωρίζει. Αντιφασιστικοί, ελευθεριακοί, αντικατασταλτικοί συντονισμοί... οι οποίοι δεν είναι προβληματικοί από μόνοι τους, αρκεί να γίνονται κατανοητοί ως χώροι όπου διαφορετικές τάσεις συναντώνται αναζητώντας κοινούς στόχους. Το πρόβλημα ξεκινά όταν γίνονται κατανοητοί ως ο μόνος τρόπος - ή ο φυσικός τρόπος - για να οργανωθούμε. Σε αυτές τις περιπτώσεις, υποθέτουμε μια μεγαλύτερη πολιτική και στρατηγική συγγένεια από αυτήν που υπάρχει στην πραγματικότητα μεταξύ μας. Είτε επειδή ορίζουμε τον εαυτό μας σε αντίθεση με κάτι (αντιφασιστικό, αντικατασταλτικό...) είτε επειδή ταυτιζόμαστε με ένα ασαφώς καθορισμένο πολιτικό υποκείμενο (γενικοί αναρχικοί, γείτονες...). Σε αυτούς τους χώρους, το έχουμε δει χιλιάδες φορές: σύντομα προκύπτουν διαφωνίες, ατελείωτες συζητήσεις, καβγάδες...
Προφανώς, υποστηρίζουμε τη δημιουργία ποικίλων χώρων αγώνα, όσο το δυνατόν ευρύτερων και συμπεριληπτικών, αλλά συμμετέχουμε σε αυτούς ρητά ως αναρχικοί οργανωμένοι εντός μιας συγκεκριμένης οργάνωσης - όχι ως άτομα ή υπό οποιαδήποτε άλλη διφορούμενη κατηγορία.
Ασαφής διαδικασία για τη δημιουργία μιας επιχειρησιακής βάσης
Υπάρχουν οργανώσεις γύρω μας που αρνούνται να κατασκευάσουν σαφείς θεωρητικές και στρατηγικές προϋποθέσεις ή που, παρά το γεγονός ότι έχουν σημαντική παραγωγή, δεν καταβάλλουν προσπάθεια να διαδώσουν αυτές τις θέσεις στη βάση τους. Και ας είναι σαφές ότι αυτό δεν συμβαίνει μόνο σε πολιτικές οργανώσεις με την πιο κλασική έννοια. Υπάρχουν κοινωνικά κινήματα που χρησιμοποιούν πολύ παρόμοιες στρατηγικές, ανοίγοντας ευρείς χώρους όπου η στρατηγική προβολή και η ηγεσία διαχωρίζονται σαφώς από τους χώρους της «βάσης». Και το πιο εμφανές σύμπτωμα ότι χτίζεται μια αγωνιστική βάση για να εξυπηρετήσει μια ομάδα ηγετών με στόχο την ποσοτική και όχι την ποιοτική επέκταση της βάσης.
Αλλά δεν είναι μόνο ένα τακτικό ζήτημα που μας εμποδίζει να υιοθετήσουμε αυτή τη μορφή ανάπτυξης. Το πρόβλημα είναι ακόμη μεγαλύτερο. Θα αντιβαίναμε στις αξίες μας αν υιοθετούσαμε αυτή την τακτική ανάπτυξης, επειδή σε μια οεγάνωση όπου δεν υπάρχει υψηλός βαθμός ιδεολογικής και στρατηγικής συγγένειας - ή αν επιβάλλεται από αδιαφανή ηγεσία - δεν μπορεί να γίνει πραγματική συζήτηση για οργάνωση. Είναι είτε ένας χώρος συντονισμού όπου οι πολιτικοί χώροι και οι δρώντες συναντώνται αναζητώντας ελάχιστες συμφωνίες (τόσο ελάχιστες που περιορίζουν σοβαρά την ικανότητα αντίκτυπου), είτε περιλαμβάνει μια ριζική τμηματοποίηση μεταξύ των ηγετών και εκείνων που εισέρχονται - όχι επειδή γνωρίζουν σαφώς σε τι συμμετέχουν, αλλά επειδή αναμένεται ότι μπορούν να εκπαιδευτούν με τη χειρότερη έννοια της λέξης. Μια μεγάλη και παρατεταμένη ανάπτυξη που βασίζεται στην έλλειψη πολιτικής αποφασιστικότητας μπορεί να ανταποκριθεί μόνο στην κατασκευή είτε ενός μη λειτουργικού χώρου είτε μιας αγωνιστικής βάσης που θα κατευθυνθεί.
Αναρχική Οργάνωση εναντίον «Σύνθεσης»
Αυτό είναι ένα πρόβλημα από το οποίο ο αναρχισμός δεν μπορεί να ξεφύγει. Μέσα στην αναρχική κοινή λογική, είναι βαθιά ριζωμένη η ιδέα ότι η συγκέντρωση όλων των ατόμων ή οργανώσεων που αυτοπροσδιορίζονται ως ελευθεριακοί είναι ένα καλό σχέδιο. Είναι μια λανθασμένη ιδέα που βασίζεται σε λανθασμένες αναλύσεις. Υποτίθεται ότι όλοι όσοι μοιράζονται ιδανικά και στόχους τα ερμηνεύουν με τον ίδιο τρόπο και θα δημιουργήσουν συμβατές στρατηγικές, και αυτό σαφώς δεν ισχύει.
Είναι πολύ συνηθισμένο στο περιβάλλον μας να δημιουργούμε ομοσπονδίες ή συντονισμούς που υποθέτουν ότι έχουν μεγαλύτερη πολιτική εγγύτητα από ό,τι στην πραγματικότητα. Μη έχοντας ορίσει με σαφήνεια τις ιδεολογικές και στρατηγικές τους προϋποθέσεις και τηρώντας τον όρο αναρχικός με τρόπο που βασίζεται στην ταυτότητα, σύντομα ανακαλύπτουν ότι ούτε σκέφτονται το ίδιο, ούτε θέλουν το ίδιο, ούτε μπορούν να συνεργαστούν. Αντίθετα, οι χώροι που λειτουργούν με ευρύτητα, είναι αυτοί που δεν θεωρούν δεδομένη τη συγγένεια και χτίζουν τη συνεργασία τους γύρω από τη ρητή διακήρυξη στόχων, αρχών και στρατηγικών.
Προφανώς, τίποτα από όσα αναφέρονται εδώ δεν υπονοεί την απόρριψη των διαδικασιών κατάρτισης ή τη δημιουργία ευρέων χώρων όπου μπορούμε να συνεργαστούμε και να δημιουργήσουμε συντονισμό. Είμαστε ένθερμοι υποστηρικτές της ελεύθερης ένωσης, που ακριβώς σημαίνει την ανάπτυξη της βαθύτερης δυνατής κατανόησης του τι είναι οι πολιτικοί χώροι και προτείνουμε να επαληθεύσουμε τον βαθμό συγγένειας και την πλήρως ενημερωμένη λήψη αποφάσεων σχετικά με το εάν είναι κατάλληλος για κάθε άτομο. Φυσικά, υποστηρίζουμε την ενεργό συμμετοχή σε αυτούς τους χώρους συντονισμού και συνεργασίας, καθώς και σε εκείνα τα κινήματα που φέρνουν κοντά διαφορετικές τάσεις αλλά όπου μπορούμε να αγωνιστούμε για συγκεκριμένους κοινούς στόχους. Μια σαφής θέση είναι το αντίθετο μιας σεχταριστικής στάσης - σημαίνει ότι οι αποφάσεις μας εξαρτώνται από μια ορθολογική διαδικασία και όχι από προκαταλήψεις και κλισέ.
*Ο Miguel Brea (στην κάτω φωτογραφία) είναι αγωνιστής της Liza — Plataforma Anarquista της Μαδρίτης. Η αγγλική μετάφραση του αρχικού κειμένου βρίσκεται εδώ: https://usa.anarchistlibraries.net/library/liza-we-are-anarchists-a-plea-against-political-indefinition
*Μετάφραση: Αργύρης Αργυριάδης





