Λεπτομέρειες

...

Αναρχική Θεωρία

20 Απριλίου 2021

• αναρχικό κίνημα
• κοινωνικοί αγώνες
• αναρχισμός
• αναρχική-θεωρία

Συνέντευξη στους Ορέστη Βέλμαχο και Δημήτρη Λαμπρόπουλο*

Έχει δημοσιεύσει περισσότερα από είκοσι βιβλία στα ισπανικά σχετικά με τις μεταβάσεις της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης στο υπάρχον σύστημα διαχείρισης του καπιταλισμού. Έχει ταχθεί υπέρ του κινήματος κατά της παγκοσμιοποίησης. Έχει επικρίνει τον τρόπο με τον οποίο η οικονομική ανάπτυξη λειτουργεί ως ξεχωριστή διαδικασία για την επίτευξη προόδου και ευημερίας.
Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, το καπιταλιστικό σύστημα έπαιξε όλα του τα χαρτιά και πλέον στέρεψε, προσπαθώντας να κρατηθεί από την ατζέντα της ακροδεξιάς που επανέρχεται στο προσκήνιο. Βάλλει κατά των εφεδρειών του συστήματος που παίρνουν μορφή κομμάτων όπως ο ΣΥΡΙΖΑ ή οι Podemos και υπογραμμίζει πως οι λαοί έχουν την ευθύνη για το μέλλον τους.

«Μπορούμε να ζήσουμε καλύτερα με λιγότερα». Πώς μπορεί αυτή η αρχή της αποανάπτυξης να γίνει κατανοητή από ανθρώπους που σήμερα δέχονται τη νεοφιλελεύθερη επίθεση και στερούνται πολλά από τα βασικά για τη ζωή τους;
Μπορούμε να το κάνουμε αν αναδιανείμουμε ριζικά τον πλούτο, δώσουμε μεγαλύτερη σημασία στα σχεσιακά - τις σχέσεις με τους άλλους ανθρώπους- από ότι στα υλικά αγαθά και συνειδητοποιήσουμε τα όρια του περιβάλλοντος και των αποθεμάτων του πλανήτη. Δεν υπάρχει σοβαρή αποανάπτυξη εάν δεν υπάρχει ριζική μεταμόρφωση της κοινωνίας.

Τα νεοφιλελεύθερα μέτρα ισοπεδώνουν όλο και περισσότερες ζωές και όμως δεν υπάρχει αποτελεσματική αντίδραση για την αναχαίτιση τους στις Ευρωπαϊκές κοινωνίες. Ζούμε την παράδοση των λαών στις ορέξεις τους ή περνάμε από μια φάση ανασύνταξης;
Μάλλον το δεύτερο Η φιλελεύθερη ηγεμονία οφείλει πολλά σε έναν τεράστιο και αποτελεσματικό μηχανισμό αποβλάκωσης που συνοδεύεται, φυσικά, από κατασταλτικά μέτρα σε όλους τους τομείς που μπορεί να φανταστεί κανείς. Δεν είναι σαφές ότι αυτή η ακραία ένταση μπορεί να επιβιώσει σε βάθος χρόνου.

Δεν είναι οξύμωρο το να ισοπεδώνονται οι λαοί από τις πολιτικές που εφαρμόζει η ΕΕ και ταυτόχρονα η πλειοψηφία να προτιμά την παραμονή σε αυτήν; Είναι θέμα μη εύλογων εναλλακτικών προτάσεων ή κάτι άλλο;
Είναι πρωτίστως ένα πρόβλημα πολιτικών και ιδεολογικών δυνάμεων των οποίων η τάση για ρήξη είναι πολύ περιορισμένη. Καθώς επίσης, είναι ένα πρόβλημα που προκύπτει από την σχεδόν μηδενική παρουσία αυτοδιαχειριζόμενων παραδειγμάτων στην παραδοσιακή αριστερά.

Στην Ελλάδα έχουμε τον ΣΥΡΙΖΑ και στην Ισπανία έχετε τους Podemos. Μέχρι και το 2015 εκατομμύρια άνθρωποι πίστεψαν πως μπορούν να βασιστούν σε δύο συστημικά κόμματα για να παύσουν οι πολιτικές λιτότητας. Υπήρξε ποτέ προοπτική για κάτι τέτοιο ή απλά είναι συνέχιση στη λογική της ανάθεσης και του «να μην ξεβολευτούμε»;
Νομίζω πως το σύστημα στο οποίο βρισκόμαστε γνώριζε πως αυτές οι δύο δυνάμεις ήταν ενδιαφέρουσες στο βαθμό που θα επέτρεπαν να πραγματοποιηθούν πολιτικές που οι συμβατική δεξιά και αριστερά με δυσκολία θα μπορούσαν να εφαρμόσουν. Υποψιάζομαι ότι, στην πραγματικότητα, οι διευθύνοντες την ΕΕ θα καλωσόριζαν μια νέα εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.

Αφού έσκασε η δήθεν αριστερή «φούσκα» του ΣΥΡΙΖΑ, υπήρξε απογοήτευση στην Ισπανία και σε όλη την Ευρώπη για την εναλλακτική κατά των πολιτικών λιτότητας. Μπορείτε να μας μεταφέρετε την κατάσταση που επικρατεί στην Ισπανία; Έχει επικρατήσει η λογική του ευρωμονόδρομου;
Έχει. Μόνο μια μικρή μειοψηφία φαίνεται να έχει καταλάβει πως οι συμφορές με τις οποίες μας απειλούν σε...

Περισσότερα …