Το κείμενο που ακολουθεί ήταν ένα σχόλιο από κάποιον (άγνωστο) σε μια συζήτηση στο Anarcho Portal, ιστότοπο της Αναρχοκομμουνιστικής Ομοσπονδίας Βουλγαρίας. Η αγγλική μετάφραση έγινε από κάποιον στην ACG (στη Βρετανία). Βρέθηκε στη σελίδα του Nick Heath στο Facebook.
Υποστηρίζουν τα εθνικά απελευθερωτικά κινήματα και/ή ορισμένες χώρες.
Επιλέγουν το «μικρότερο κακό» μεταξύ των καπιταλιστικών αντιδραστικών θέσεων.
Δεν ενδιαφέρονται για την υλική ή ταξική ανάλυση, αλλά μόνο για την πολιτική ταυτότητας (πολιτισμική ανάλυση διαφόρων προσωπικών χαρακτηριστικών).
Ασχολούνται με τη διατήρηση του πολιτισμού (συκαλυμμένος συντηρητισμός) σε βάρος της κοινωνικής ανάπτυξης.
Αποδέχονται ή συμπαθούν τις πιο αντιδραστικές ιδεολογίες (για παράδειγμα, τον πρωτόγονο τρόπο ζωής), παρουσιάζοντάς τις ως αδιαμφισβήτητες μορφές αναρχισμού.
Δεν βλέπουν κανένα πρόβλημα στη συμμετοχή στην οικονομία της αγοράς (πρόσληψη εργατικού δυναμικού, πραγματοποίηση κερδών, διαχείριση επιχειρήσεων κ.λπ.) και αρνούνται την ανάγκη για μια σχεδιασμένη οικονομία.
Δεν βλέπουν τις αντιφάσεις μεταξύ του φιλοσοφικού ιδεαλισμού και της επιστήμης, ή τις αγνοούν σκόπιμα και αποφεύγουν να κριτικάρουν ορισμένες θρησκείες (όπως το Ισλάμ), δημιουργώντας παράλληλα αντιφατικούς εκσυγχρονισμούς.
Δεν εφαρμόζουν και δεν γνωρίζουν την ενδογενή κριτική.
Δεν βλέπουν κανένα πρόβλημα στο να συμμετέχουν σε λαϊκά μέτωπα που βασίζονται σε διαταξικές συμμαχίες για την καταπολέμηση του «μεγαλύτερου κακού», όπως ο φασισμός/«αντιφασισμός», για την υπεράσπιση της φιλελεύθερης αστικής δημοκρατίας που τον δημιούργησε.
Αγνοούν τις αντιφάσεις μεταξύ διαφορετικών θέσεων και/ή υποκύπτουν στην ψευδή και αυτοκαταστροφική αντιφατική ιδέα της «ενοποίησης της αριστεράς» (συμμαχίες με μαρξιστές, λενινιστές, σταλινικούς, μαοϊκούς, τροτσκιστές και την αριστερή πτέρυγα του κεφαλαίου).
Είναι αυτονομιστές, όχι διεθνιστές, και δεν αναγνωρίζουν την ανάγκη για μια παγκόσμια επανάσταση, αλλά αντίθετα επικεντρώνονται στον περιφερειακό χαρακτήρα, για τον οποίο συνθλίβονται ή κατακτώνται.
Είναι επιρρεπείς στην αυτοκτονία, πιστεύοντας ή υποστηρίζοντας τον τυχοδιωκτισμό και ενθαρρύνοντας άσκοπες και άχρηστες θυσίες.
Δεν κατανοούν τα προβλήματα του ακτιβισμού, ειδικά την αντίφαση του να απορρίπτουν το κράτος ενώ διαμαρτύρονται για μεταρρυθμίσεις για «καλύτερες συνθήκες» (πιο ήπια αστική διακυβέρνηση για να κατευνάσει τους εργάτες: ο κρατικός σοσιαλισμός ήταν ένα σύνολο κοινωνικών προγραμμάτων που εφαρμόστηκαν στη Γερμανική Αυτοκρατορία και ξεκίνησαν από τον Όττο φον Μπίσμαρκ το 1883 ως διορθωτικά μέτρα για να κατευνάσουν την εργατική τάξη και να αποσύρουν την υποστήριξη για τον σοσιαλισμό [sic]).
Αρνούνται, αντιτίθενται ή υποτιμούν τον αναρχικό κομμουνισμό.
Απορρίπτουν τον υλισμό και υμνούν τον ουτοπισμό, καθώς η ιδέα τους για τον αναρχισμό είναι καθαρά αισθητικής φύσης.
Στερούνται βασικών γνώσεων και ανάλυσης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής.
Απορρίπτουν την ανάγκη για ενότητα και πρόγραμμα και/ή είναι απλώς συμμετέχοντες σε μια υποκουλτούρα με μια ψευδή αυτο-υποβολή ότι σκέφτονται αντι-συστημικά.
Λατρεύουν τυφλά αποτυχημένα ιστορικά έργα αντί να μαθαίνουν από τα λάθη τους.
