Οι εργαζόμενοι συρρέουν στο κόμμα της Hanson. Για να νικήσουμε την ακροδεξιά, χρειαζόμαστε οργάνωση.
Το One Nation κυμαίνεται γύρω στο 30% στις δημοσκοπήσεις. Σύμφωνα με ορισμένες προβλέψεις, αυτό αρκεί για να κερδίσει πάνω από 60 έδρες στο κοινοβούλιο. Οι Φιλελεύθεροι θα εξαφανιστούν, ενώ θα χαθεί ένα μεγάλο μέρος των ψήφων των Εργατικών.
Η Hanson θα γίνει ρυθμίστρια της εξουσίας. Αν η υποστήριξή της συνεχίσει να αυξάνεται, ή αν ό,τι έχει απομείνει από τους Φιλελεύθερους αποφασίσει να την υποστηρίξει, το One Nation θα μπορούσε να καταλήξει να κυβερνά τη χώρα.
Τι θα ήθελαν να κάνουν οι του One Nation με αυτή την εξουσία; Όπως ο φίλος τους ο Τραμπ, θα προχωρούσαν στην εφαρμογή μιας πολιτικής μαζικών απελάσεων που θα τρομοκρατούσε τους μετανάστες εργαζόμενους, ανεξάρτητα από το νομικό τους καθεστώς. Η πρόσβαση στην άμβλωση θα περιοριζόταν. Ακόμη περισσότερο από τις κυβερνήσεις των Φιλελεύθερων και των Εργατικών, θα δαιμονοποιούσαν τους Μουσουλμάνους και θα έκλειναν τους πρόσφυγες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα δικαιώματα των αυτοχθόνων θα περιορίζονταν και η αστυνομική επιτήρηση των αυτοχθόνων κοινοτήτων θα εντεινόταν.
Δεν αποτελεί λοιπόν έκπληξη το γεγονός ότι το νεοναζιστικό National Socialist Network έχει αποκαλέσει την Hanson «τη μεγάλη λευκή ελπίδα». Ένα ισχυρό One Nation θα ενθαρρύνει τις φασιστικές ομάδες να στοχεύσουν τις εθνοτικές μειονότητες, τους ομοφυλόφιλους, τους σοσιαλιστές και τους συνδικαλιστές.
Η ακροδεξιά ατζέντα του One Nation αποτελεί επίθεση εναντίον ολόκληρης της εργατικής τάξης. Γι’ αυτό και οι καπιταλιστές (ιδιαίτερα στον τομέα της εξόρυξης) προσχωρούν στο κίνημα.
Η άρχουσα τάξη δεν θέλει να οργανώνουμε απεργίες εναντίον των εργοδοτών, ούτε να σκεφτόμαστε πώς θα μπορούσαμε να αλλάξουμε την κοινωνία εκτός του εκλογικού συστήματος. Γνωρίζουν ότι οι εργαζόμενοι είναι εξοργισμένοι και μισούν τα μεγάλα κόμματα. Οι εργοδότες θέλουν να ελέγξουν αυτή την οργή με τρόπο που να μην γυρίσει εναντίον τους.
Το One Nation είναι η τέλεια λύση: οδηγεί τους εργαζόμενους πίσω στο σύστημα και τους κάνει να κατηγορούν ο ένας τον άλλον για τον πληθωρισμό και την κρίση στη στέγαση. Εν τω μεταξύ, η Hanson μπορεί να βοηθήσει τους πλούσιους υποστηρικτές της, όπως η Gina Rinehart, να γίνουν ακόμα πλουσιότεροι.
Μέλη της Anarchist Communist Federation έχουν συμμετάσχει σε διαδηλώσεις κατά του One Nation σε όλη τη χώρα, επειδή γνωρίζουμε ότι η απειλή δεν μπορεί να αγνοηθεί. Όμως, το να διακόπτουμε απλώς την Hanson ή να την κυνηγάμε από εκδήλωση σε εκδήλωση δεν αποτελεί στρατηγική που οδηγεί στη νίκη.
Για να σταματήσουμε πραγματικά το One Nation, πρέπει να κατανοήσουμε από πού προέρχεται η υποστήριξή του, ώστε να το εξαλείψουμε από τη ρίζα.
Η διαταξική συμμαχία
Γιατί η Hanson τα πάει τόσο καλά;
Για μερικούς, η απάντηση είναι απλή: Προφανώς, η Αυστραλία είναι γεμάτη από αδαείς ρατσιστές. Ο τυπικός ψηφοφόρος του One Nation φαντάζεται ως ένας προνομιούχος, ηλικιωμένος λευκός άνδρας που διαθέτει κάποια ακίνητα και μια μικρή επιχείρηση.
Αυτή είναι η θέση που προωθεί επί του παρόντος το Socialist Party. Διατείνοινται ότι το One Nation δεν υποστηρίζεται από σημαντικό αριθμό εργαζομένων και, ως εκ τούτου, το να απευθυνόμαστε στους υποστηρικτές του κόμματος είναι χάσιμο χρόνου.
Άλλοι δίνουν στην Hanson αυτό ακριβώς που θέλει, υποστηρίζοντας το ακριβώς αντίθετο. Είναι συνηθισμένο να βλέπουμε το One Nation να παρουσιάζεται ως «αντικαθεστωτικό» κόμμα, που αγωνίζεται για λογαριασμό των «αγωνιζόμενων», δηλαδή των απλών Αυστραλών εργαζομένων με «εύλογες ανησυχίες» σχετικά με τη μετανάστευση.
Και οι δύο απόψεις είναι λανθασμένες.
Στην πραγματικότητα, η υποστήριξη του One Nation είναι χαρακτηριστική των επιτυχημένων ακροδεξιών κομμάτων, που ανάγονται στα φασιστικά κινήματα της Ιταλίας και της ναζιστικής Γερμανίας. Δεν αντλεί τις ψήφους του από καμία συγκεκριμένη ομάδα. Πρόκειται για μια διαταξική συμμαχία. Τόσο οι εργαζόμενοι όσο και οι εργοδότες κινητοποιούνται γύρω από τον εθνικισμό. Για να το πετύχει αυτό, η Hanson υιοθετεί διπρόσωπη στάση. Προβάλλει ένα επιχείρημα στους πλούσιους και ένα άλλο σε όλους εμάς τους υπόλοιπους.
Ναι, το One Nation χρηματοδοτείται όλο και περισσότερο από πλούσιους καπιταλιστές που εγκαταλείπουν τους Φιλελεύθερους. Ο τομέας της εξόρυξης, ειδικότερα, θεωρεί πλέον το One Nation ως το κόμμα που βρίσκεται στην καλύτερη θέση για να διατηρήσει τα προνόμιά του. Είναι επίσης αλήθεια ότι η σκληροπυρηνική βάση του One Nation (το 5% που υπήρχε πάντα) αποτελείται κυρίως από εύπορους μισαλλόδοξους.
Όμως, η παγκόσμια οικονομική κρίση, που πυροδοτήθηκε αρχικά από την κατάρρευση του 2008, εντάθηκε στην Αυστραλία λόγω της COVID και επιδεινώθηκε από τον πόλεμο κατά του Ιράν, έχει αλλάξει την εξίσωση. Το One Nation προσελκύει πλέον ένα μεγάλο τμήμα της εργατικής τάξης.
Οι δημοσκοπήσεις δεν ψεύδονται. Μια πρόσφατη μελέτη της DemosAU δείχνει ότι, ενώ το One Nation υποστηρίζεται σίγουρα από πολλούς πλούσιους (31% με εισόδημα 125.000 δολάρια και άνω), προηγείται επίσης μεταξύ των εργαζομένων με εισόδημα κάτω των 45.000 δολαρίων (31% έναντι 24% του ALP). Για όσους κερδίζουν 45.000–125.000 δολάρια, η υποστήριξη μοιράζεται μεταξύ του One Nation (29%) και του Εργατικού Κόμματος (31%).
Βεβαίως, το One Nation προηγείται μεταξύ των ιδιοκτητών ακινήτων χωρίς υποθήκη (29% έναντι 25% για το Εργατικό Κόμμα και τους Φιλελεύθερους), αλλά τα πάει πολύ καλύτερα μεταξύ των κατόχων υποθηκών (33%). Όσον αφορά τους ενοικιαστές, βρίσκεται στην πρώτη θέση μαζί με το Εργατικό Κόμμα (και οι δύο στο 29%).
Στις περιφερειακές και αγροτικές περιοχές, το One Nation κυριαρχεί απόλυτα, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης. Το κόμμα είναι ισχυρό και στα εξωτερικά προάστια, όπου επίσης βρίσκεται στην πρώτη θέση. Η υποστήριξη από τις γυναίκες είναι ίση με αυτή των ανδρών, αν όχι υψηλότερη, και το κόμμα έχει τόσους πολύγλωσσους υποστηρικτές όσο και οι Πράσινοι.
Γιατί το One Nation; Γιατί τώρα;
Από πού προέρχεται όλη αυτή η υποστήριξη για ένα ρητά ρατσιστικό κόμμα; Και γιατί η έλξη του εκτείνεται ακόμη και σε ορισμένους μετανάστες;
Ο ρατσισμός υπήρξε πάντα μέρος της αυστραλιανής κοινωνίας. Είτε μιλάμε για την αποικιοκρατία, την «Πολιτική της Λευκής Αυστραλίας» ή τη φρικτή μεταχείριση των προσφύγων, τα μεγάλα κόμματα της Αυστραλίας δεν τον έχουν ποτέ αποφύγει. Αλλά αυτό ίσχυε και πριν από δέκα χρόνια. Γιατί, λοιπόν, το One Nation γνωρίζει εκρηκτική αύξηση της δημοτικότητάς του τώρα;
Και πάλι, οι αριθμοί δεν ψεύδονται. Μια δημοσκόπηση που πραγματοποιήθηκε τον Μάιο από την Roy Morgan παραθέτει τους κύριους λόγους που ανέφεραν οι υποστηρικτές για την υποστήριξή τους στο κόμμα.
Το 52% δήλωσε ότι το κίνητρό τους ήταν το γεγονός ότι τα μεγάλα κόμματα είναι πολύ παρόμοια και δεν εργάζονται για τους απλούς Αυστραλούς. Πολλοί άλλοι έδωσαν παρόμοιες εξηγήσεις για «ψήφο διαμαρτυρίας». Μόνο το 12% ανέφερε την «υποστήριξη των μικρών επιχειρήσεων» ή τη «μείωση των ρυθμίσεων», ενώ το 28% αναφέρθηκε στο κόστος διαβίωσης και στην προσιτότητα της στέγασης.
Ο κύριος λόγος που δόθηκε για την υποστήριξη του One Nation, ωστόσο, ήταν η «μείωση της μετανάστευσης» (58%). Αν όμως κοιτάξουμε λίγο πιο βαθιά, οι λεπτομέρειες είναι αποκαλυπτικές: οι υποστηρικτές του One Nation αποδίδουν συστηματικά την ευθύνη για το κόστος διαβίωσης και την κρίση στη στέγαση στην υψηλή μετανάστευση.
Όπου δεν οργανωνόμαστε εμείς, θα το κάνουν αυτοί
Η Pauline Hanson είναι ρατσίστρια. Η υποστήριξη των πολιτικών του One Nation ισοδυναμεί με υποστήριξη του ρατσισμού. Το κόμμα εκμεταλλεύεται τις πιο άσχημες προκαταλήψεις της χώρας και ξεσηκώνει τους υποστηρικτές του σε μια φρενίτιδα μίσους. Όμως, οι εργαζόμενοι κινητοποιούνται γύρω από αυτές τις απόψεις κυρίως για οικονομικούς λόγους.
Η αλήθεια είναι ότι, για εκατομμύρια από εμάς, η ζωή γίνεται όλο και χειρότερη. Το One Nation λέει στους αγωνιζόμενους της εργατικής τάξης μια ιστορία που ακούγεται πειστική, με μια γρήγορη λύση: ο καπιταλισμός δεν είναι το πρόβλημα. Το πρόβλημα είναι όλοι αυτοί οι μετανάστες και οι αριστεροί που τους υποστηρίζουν. Αυτοί είναι που παίρνουν όλα τα σπίτια, υπερφορτώνουν τις δημόσιες υπηρεσίες και σπαταλούν τους φόρους σας.
Ο συλλογικός αγώνας μέσα σε ένα συνδικάτο διδάσκει στους εργαζόμενους να υπερασπίζονται ο ένας τον άλλον και χτίζει πραγματική δύναμη. Όταν οι εργαζόμενοι διαθέτουν δύναμη και πόρους, υπονομεύονται οι συνθήκες που τροφοδοτούν τις ρατσιστικές διαιρέσεις.
Όμως τα συνδικάτα μας έχουν υποστεί σφοδρό πλήγμα εδώ και δεκαετίες. Σε πολλά μέρη της χώρας, σχεδόν δεν υπάρχουν. Οι εργαζόμενοι των προαστίων, των περιφερειών και της υπαίθρου, πολλοί από τους οποίους ζουν σε κοινότητες που έχουν ερημωθεί από την παγκοσμιοποίηση, είναι πιο πιθανό να ανήκουν στον τοπικό αθλητικό σύλλογο ή στην εκκλησία τους: οργανώσεις που ξεπερνούν τα ταξικά όρια.
Αυτός είναι ένας σημαντικός λόγος για τον οποίο το One Nation σημειώνει καλύτερα αποτελέσματα όσο απομακρύνεσαι από τις μεγάλες πόλεις. Όχι επειδή οι άνθρωποι στην επαρχία είναι ηλίθιοι ή ανήθικοι, αλλά επειδή εκεί η οργάνωση της εργατικής τάξης είναι πιο αδύναμη.
Μια κρίση για την τάξη μας
Υπό μια κυβέρνηση Hanson, οι εργοδότες, οι ιδιοκτήτες ακινήτων και οι τραπεζίτες θα αποκτούσαν περισσότερη εξουσία.
Το One Nation θεωρεί ότι ο κατώτατος μισθός είναι υπερβολικά υψηλός, ότι οι εργαζόμενοι δεν δικαιούνται επιπλέον αμοιβή για υπερωρίες και ότι οι εργοδότες θα πρέπει να μπορούν να απολύουν τους εργαζόμενους για οποιονδήποτε λόγο. Θέλουν να προστατεύσουν τις εταιρείες από κατηγορίες για κλοπή μισθών ή από την ευθύνη για θανάτους σε μη ασφαλείς χώρους εργασίας.
Παράλληλα, θεωρούν ότι οι πλούσιοι καπιταλιστές πληρώνουν υπερβολικά υψηλούς φόρους. Για να διατηρήσουν τα δημόσια οικονομικά σε τάξη, θα προέβαιναν σε δραστικές περικοπές στη χρηματοδότηση για την υγεία και την εκπαίδευση.
Εκατομμύρια εργαζόμενοι σκοπεύουν να ψηφίσουν υπέρ αυτού του κόμματος.
Σε απάντηση, το Socialist Party και οι Πράσινοι έχουν υποστηρίξει μια «πολιτική εναλλαγή». Θέλουν οι αντιρατσιστές εργαζόμενοι και φοιτητές να διαμαρτυρηθούν ενάντια στο One Nation και να κατευθύνουν αυτούς τους ακτιβιστές να κάνουν καμπάνια από πόρτα σε πόρτα για τους αριστερούς υποψηφίους στις επόμενες εκλογές.
Αυτή είναι μια στρατηγική που οδηγεί σε ήττα. Δεν υπάρχουν αρκετοί ιδεολογικά αφοσιωμένοι Πράσινοι ή σοσιαλιστές για να νικήσουν την Hanson στις κάλπες ή να εξαλείψουν το κίνημά της στη χώρα.
Είναι μια κατάσταση χωρίς διέξοδο. Αν το One Nation αποδώσει κάτω από τις προσδοκίες, οι μετανάστες θα εξακολουθήσουν να χρησιμοποιούνται ως αποδιοπομπαίοι τράγοι για την οικονομική κρίση. Και αν κερδίσουν… Λοιπόν, τι θα γίνει τότε; Οι προεκλογικές εκστρατείες δεν χτίζουν το είδος της διαρκούς ταξικής δύναμης που θα χρειαζόμασταν για να αντισταθούμε στην ατζέντα της Hanson.
Δεν υπάρχουν συντομότεροι δρόμοι
Αν το One Nation εξαφανιζόταν αύριο, κάποια άλλη ομάδα θα έπαιρνε τη θέση του. Το κίνημα της Hanson είναι ένα σύμπτωμα. Η ασθένεια είναι ο καπιταλισμός.
Ο αγώνας ενάντια στο One Nation δεν μπορεί να περιοριστεί σε έναν αφηρημένο «αντιρατσισμό». Πρέπει να διεξαχθεί ως αγώνας για υψηλότερους μισθούς, περισσότερες κατοικίες και χρηματοδότηση των δημόσιων υπηρεσιών. Όχι μόνο στα κέντρα των πόλεων, αλλά σε όλους τους χώρους εργασίας. Σε όσους έχουν δικαίως βαρεθεί το σύστημα, πρέπει να προσφέρουμε μια κριτική του καπιταλισμού και ένα ρεαλιστικό όραμα για την εξουσία των εργαζομένων.
Σήμερα, λίγοι εργαζόμενοι είναι πεπεισμένοι σοσιαλιστές ή έστω πρόθυμοι να εγγραφούν στους Πράσινους. Οι περισσότεροι δεν ενδιαφέρονται για πολιτικά κόμματα ή εκλογές. Όταν όμως πρέπει να αντιμετωπιστεί ο εργοδότης, εργαζόμενοι με κάθε είδους απόψεις μπορούν να ενταχθούν στο συνδικάτο. Από εκεί, η αλληλεγγύη μπορεί να χτιστεί βήμα-βήμα.
Γιατί όταν απεργούμε μαζί, βλέπουμε τα αποτελέσματα της δικής μας δύναμης. Η δύναμη αλλάζει αυτό που οι άνθρωποι θεωρούν δυνατό και το πλευρό του οποίου είναι πρόθυμοι να σταθούν. Και αναπόφευκτα, όταν οι εργοδότες αντεπιτίθενται, οι εργαζόμενοι βλέπουν καθαρά ποιος είναι ο πραγματικός εχθρός και ότι απατεώνες όπως το One Nation βρίσκονται στην άλλη πλευρά της γραμμής των απεργιακών φραγμών.
*Το παρόν είναι το κύριο άρθρο του νέου τεύχους του Picket Line, εκφραστικού οργάνου της Anarchist Communist Federation. Σχετικός σύνδεσμος: https://ancomfed.org/2026/08/the-one-nation-surge/ Μετάφραση: Ούτε Θεός Ούτε Αφέντης.
